The Lethal Rouge แสตมป์ แฟร์เท็กซ์ (Stamp Fairtex)
‘แสตมป์ แฟร์เท็กซ์ (Stamp Fairtex)’ นักสู้หญิงคนแรกและคนเดียวที่คว้าแชมป์โลกมวยไทย (Muay Thai) คิกบ็อกซิ่ง (Kickboxing) รวมถึงการต่อสู้แบบผสมผสาน (MMA) มาครองได้สำเร็จทั้ง 3 ประเภทภายในระยะเวลาเพียงครึ่งทศวรรษ ความดุดันบนสังเวียนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ริมฝีปากสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ ส่งผลให้เธอคืออีกหนึ่งตำนานแห่งวงการมวยไทย ที่แม้จะล้มกี่ครั้งก็ยังลุกขึ้นมาสู้ต่อได้เสมอ ไม่ว่าจะต้องเผชิญกับแรงปะทะทางกายและทางใจมากแค่ไหนก็ตาม
จุดเริ่มต้นกว่าจะเป็น ‘แสตมป์ แฟร์เท็กซ์’
เริ่มชกมวยมาตั้งแต่ประมาณ 5-6 ขวบค่ะ ตอนนั้นเราโดนเพื่อนแกล้งเพราะตัวเล็กมาก ๆ แต่พ่อกับลุงเป็นนักมวย ในครอบครัวส่วนมากจะเดินสายมวยกัน เราก็เลยไปบอกเขาว่าอยากจะชกมวยด้วย ทีนี้พอมีไฟต์แรกเกิดขึ้นก็มีไฟต์ถัดมา แล้วมันได้เงินเราเลยชกต่อเรื่อย ๆ จนกลายเป็น‘น้องแสตมป์ เกียรติบุญเกิน’แต่หลังจากที่ทุกคนรู้จักมาก ๆ มันก็มีการเดิมพันกัน จนในที่สุดเราต้องต่อยแบกน้ำหนักทำให้เลิกชกไปประมาณ 8-9 ปี กลับมาอีกทีคือช่วงม.ปลายเลย
จุดเปลี่ยนสุดน่าจะเป็นช่วงที่ค่ายแฟร์เท็กซ์ (Fairtex) เขาอยากได้นักกีฬา MMA ค่ะ ตอนนั้นเรายังชกมวยภูธรอยู่ แล้วก็กำลังจะขึ้นมหาวิทยาลัยปี 1 ด้วย พอเขามาทาบทามว่าอยากได้นักมวยหญิงไปซ้อมลงแข่ง MMA เราก็ถามเลยว่าจะส่งเรียนไหม? ถ้าส่งเรียนเราถึงจะไป

ที่มาของฉายา ‘นักมวยปากแดง’
ตอนเด็ก ๆ เราจะชอบทาปากแดงแก้มแดงเวลาขึ้นชก จนคนอื่นเขาจำได้เองว่านี่คือน้องแสตมป์ ส่วน Stamp Dance มันมาจากไฟต์แรกหลังเซ็นสัญญาเข้าค่าย ONE ตอนนั้นยังไม่รู้หรอกว่าคาแรกเตอร์เราเป็นแบบไหน แค่มีฟีลว่าอยากจะเต้นแล้วเราก็เต้นอยู่บนเวทีเลย แต่หลังจากนั้นทุกคนเริ่มคาดหวังว่าแสตมป์จะต้อง Walk Out แบบ Dance ออกมา กลายเป็นตอนแรกแค่กะเอาสนุก สุดท้ายมันดันจริงจังขึ้นซะงั้น (หัวเราะ)
ยากกว่าป้องกันแชมป์คือรักษาความมุ่งมั่น
แน่นอนว่าเราต้องอดทนเพราะแบกรับความกดดันและความคาดหวังค่อนข้างสูง ไม่ว่าจะเป็นทางครอบครัว ตัวเองแฟนคลับ หรือค่าย ทุกคนก็อยากจะให้เราชนะกันทั้งนั้น แต่สิ่งที่ยากกว่าคงเป็นการที่เราต้องมีความมุ่งมั่นและโฟกัสตลอดเส้นทางค่ะ เพราะถ้าเขวแค่นิดหนึ่งมันก็จะหลงทางไปเลยเหมือนที่ผ่าน ๆ มาได้
พอมันมีความคาดหวังแล้วผลออกมาไม่เป็นไปตามที่หวัง เราก็คงจะถามตัวเองว่าทำเต็มที่หรือยัง? ถ้าทำเต็มที่แล้วงั้นก็โอเค ไม่เป็นไร ครั้งหน้ายังมีใหม่ รวมถึงพยายามจะขอกำลังใจจากคนในครอบครัวหรือคนรอบข้างด้วยค่ะ

บทเรียนที่เปลี่ยนจุดอ่อนให้กลายเป็นจุดแข็ง
บทเรียนที่ดีที่สุดคือช่วงอีโก้สูงค้ำคอแทบเสียทุกอย่าง เสียเพื่อน เสียเข็มขัด เกือบเสียพ่อแม่ เกือบเสียอาชีพ เพราะเราคิดว่าตัวเองเก่งไง เก่งกว่าคนอื่น ๆ พอวันหนึ่งมีคนที่เก่งกว่าขึ้นมาทำให้เสียเข็มขัดไป มันเลยฉุกคิดขึ้นได้ว่าไม่ใช่แค่เราที่ฝึกซ้อมอย่างหนัก จนเริ่มรู้สึกว่าเฮ้ย! เราต้องกลับมาได้แล้ว
ดังนั้นจุดแข็งที่สุดของแสตมป์ แฟร์เท็กซ์ น่าจะเป็นการกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งแล้วก็อีกครั้งค่ะ เพราะยังไงเราก็ไม่เลิกพยายาม ยังคิดว่าตัวเองกลับมาได้อยู่ แม้ว่าจะค่อย ๆ เสียเข็มขัดไปทีละเส้นและต้องสละเข็มขัด MMA เพราะผ่าตัดหัวเข่าจนหยุดชกไปปีสองปี แต่สุดท้ายแล้วเราก็ยังกลับมา

ใช้ชีวิตให้มีความสุขและไม่สนคนเกลียด
เมื่อก่อนค่อนข้างรับไม่ได้ค่ะ นั่งอ่านทุกคอมเมนต์เลย ทำเอาพ่อกับแม่ซึมไปเหมือนกันเพราะพวกเขาก็อ่านด้วย แต่พออยู่ไปนาน ๆ ถึงคิดว่าคนคอมเมนต์มันได้แต่คอมเมนต์แหละ ไม่รู้หรอกว่าเราผ่านอะไรมาบ้าง เห็นแค่วันที่เราประสบความสำเร็จหรือล้มเหลว รู้แค่นี้แต่ไม่รู้ว่าในระหว่างทางที่เราเดินมันเป็นแบบไหน เราก็เลยปล่อยผ่านไม่อ่านไม่อะไร โฟกัสแค่ชีวิตว่า ณ วันนี้มีความสุขไหมเป็นพอ
ประโยคปลุกใจให้ไปต่อ
ทุกช่วงมันลำบากและหนักหนามาก ๆ เพราะว่าพอได้เป็นนักมวยที่อยู่ในค่ายใหญ่ มันก็กดดันตลอดเวลาทั้งตอนซ้อม ก่อนชก ขึ้นชก ชกเสร็จ แต่ถึงจะรู้สึกท้อยังไงเราก็ยังไม่มีความคิดที่จะไม่เอาหรืออยากเลิกชกนะคะ แค่คิดว่าเออ...ทำไมต้องเหนื่อยขนาดนี้ด้วย
สุดท้ายสิ่งที่ทำให้ยังไปต่อคือครอบครัวค่ะ คำถามแบบนี้มันจะมีมาเรื่อย ๆ แหละว่าทำไมเราต้องทำอาชีพนักมวย เพราะเพื่อน ๆ เขาก็ไปเที่ยวกันหรือไปหางานทำอย่างอื่นนู่นนี่นั่น ส่วนตัวเองต้องมาจดจ่อกับเรื่องชก ต้องมาหาเงิน ต้องมาแบกรับความกดดัน ซึ่งคำตอบเดิม ๆ มันก็คือ ‘พ่อแม่สบายแล้วหรือยัง?’ นี่แหละ


‘แสตมป์’ ในวันนี้ อยากบอกอะไรกับ ‘แสตมป์’ ในวันนั้น
เราคงจะบอกว่าทำดีแล้ว ที่เคยคิดอยากจะเปลี่ยนอนาคตเวลาเลือกผิด หลงผิด เสียเพื่อน หรืออะไรก็ตามแต่ เราไม่ต้องไปเปลี่ยนมันหรอก เดี๋ยวจะไม่รู้ว่าความล้มเหลว ความผิดพลาด ความอีโก้สูงของตัวเองเป็นแบบไหนจนไม่ได้บทเรียนเลย ฉะนั้นทำเต็มที่ต่อไป แล้วก็อยากให้รู้ไว้ว่ามีหลาย ๆ คนที่รักแสตมป์อยู่ค่ะ
ขอขอบคุณสถานที่: T-Rex’s Gastrobar



