ในโลกของภาพยนตร์ตุ๊กตาคือหนึ่งในสิ่งที่ผู้สร้างนำมาใช้ในการรังสรรค์เป็นความสยองอยู่บ่อยครั้ง ด้วยภาพลักษณ์ที่ดูไร้พิษภัย ผสมปนเปไปกับความน่ารัก แต่ทว่าด้วยใบหน้าที่ไร้ลมหายใจ ตุ๊กตาจึงกลายเป็นเครื่องมือชั้นดีที่จะสอดแทรกความสยองลงไป เปลี่ยนความน่ารักน่ากอดให้เป็นสัญลักษณ์หลอนเหนือคาดเดา  เมื่อวิญญาณหรือปีศาจร้ายเข้ามาสิงสถิตอยู่ในร่างของตุ๊กตา ไม่ว่าจะเป็น

ชัคกี้ จาก Child’s Play ตุ๊กตาเด็กหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูยอดฮิต แต่ทว่าในคืนหนึ่งที่ชาร์ลส์ ลี เรย์ ฆาตกรอำมหิตกำลังหลบหนีจากการจับกุมและเข้าไปยังร้านขายของเล่น ทว่าก่อนจะสิ้นใจเขาได้ใช้อาคมมนต์ดำ เพื่อย้ายวิญญาณตัวเองให้เข้าไปสิงสถิตอยู่ในตุ๊กตา

แอนนาเบลล์ จาก Annabelle ตุ๊กตาหลอนต้องสาป เมื่อช่างทำตุ๊กตาหันหน้าเข้าหามนต์ดำหลังสูญเสียลูกสาวสุดที่รักไป และเฝ้าภาวนาอยากให้ได้พบกับลูกสาวอีกครั้ง ทว่า…นั่นกลับทำให้พวกเขาเชื้อเชิญปีศาจร้ายให้เข้ามาสิ่งสู่ในตุ๊กตาแทน หรือ

เจอริโก้ จากซีรีส์ Servant  อีกหนึ่งตัวแทนความสูญเสีย เมื่อโดโรธีสูญเสียลูกชายสุดที่รักไป และเธอไม่อาจทำใจยอมรับความจริงเรื่องนั้นได้ ตุ๊กตาเด็กทารกตัวนี้จึงกลายมาเป็นที่พึ่งทางใจ ให้เธอคอยเลี้ยงดูเป็นตัวตายตัวแทนของลูกชายที่ล่วงลับ แต่นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ครอบครัวต้องพบเจอกับหลากเรื่องเฮี้ยนชวนขนหัวลุก ที่มาพร้อม ๆ กับพี่เลี้ยงเด็กสุดลึกลับ

และเตรียมพบกับตุ๊กตาสยองตัวใหม่ในภาพยนตร์สุดหลอนสองสัญชาติ ไทย-มาเลเซีย “กัม มะ เว คะ (THE DE4D ECHOES)” ที่ผู้สร้างออกแบบโดยผสมผสานความน่ารัก ความยียวน และความพิลึกพิลั่นเข้าไป เกิดเป็นผลลัพธ์ที่ชวนให้ตั้งคำถาม “จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อวัตถุที่ดูไร้พิษภัยผันเปลี่ยนกลายมาเป็นความสยองตามจองเวร?” ซึ่งตุ๊กตาตัวนี้จะเป็นหนึ่งในกุญแจสำคัญของภาพยนตร์ทั้ง 4 ตอน เชื่อมโยงผู้ครอบครองกับมนต์ดำ พิธีกรรม และไสยศาสตร์ตามความเชื่อของทั้งคนไทยและมาเลเซีย จนนำไปสู่การเอาคืนของแรงกรรมที่ชวนขนหัวลุก  

“เราคิดตุ๊กตามาก็คือคิดถึงว่า สิ่งอะไรที่มันน่ารักน่ากอด แต่ถ้าเกิดมันตัวใหญ่ผิดขนาดหรืออะไรบางอย่างมันอยู่ผิดที่ผิดทาง จากน่ารักมันก็น่ากลัวได้ ต้องยกเครดิตให้พี่ พิง ลำพระเพลิง ด้วย พี่พิงเป็นคนเขียน แล้วเราก็คุยกันว่าตัวอะไรที่มันจะมาแทนความน่ารักและน่ากลัว คือถ้าเรามีตุ๊กตาอยู่ที่บ้าน ถ้ามันวางอยู่บนเตียงนอนแล้วเปิดไฟมันก็โอเคนะ แต่สมมติเป็นตุ๊กตาหมีมอม ๆ แล้วมันวางอยู่กลางป่าเดินไปมืด ๆ จะน่ากลัวไหม ? มันมาจากอันนั้นครับ โดยเฉพาะในตอน สามเรา (Threesome) ตุ๊กตาตัวนี้ต้องเอากระดูกของคนตายใส่เข้าไป และนักแสดงต้องใช้เวลาอยู่กับมันไปด้วยแทบตลอดเวลา มันก็ยิ่งหลอนกันไปใหญ่” - กรัณย์ คุ้มอนุวงค์ ผู้กำกับตอน สามเรา

ซึ่งฝั่งนักแสดงเองก็ยังการันตีความหลอนของเจ้าตุ๊กตาตัวนี้ที่เห็นแล้วเป็นต้องผวากับใบหน้าไร้อารมณ์แต่กลับมีความสยอง ชวนขนลุกราวกับมีใครแอบจ้องมอง “ตอนที่ไปเวิร์กชอปกันแล้วเจอ ก็รู้สึกว่าอยู่กันไปเรื่อย ๆ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ มันรู้สึกว่าเขาอยู่ข้างหลังเรา เขาจะทำอะไรเรารึเปล่า?  มันเป็นดีไซน์ที่ประหลาด แล้วมันเป็นไซส์ของคนจริง ๆ ก็เลยรู้สึกว่ามันมีเซนส์ของการถูกมองอยู่เหมือนกัน แต่ความหลอนสุดในการเข้าซีนกับตุ๊กตาของผมจะเป็นทุกครั้งที่เขาขี่คอผมครับ คือตามเซนส์เรื่องมันจะเริ่มแปลกประหลาด ตุ๊กตามันจะเริ่มไม่นิ่ง มันจะเริ่มมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้น ซึ่งเราก็ทั้งแบกตุ๊กตาจริง แล้วก็พี่นัจโน๊ะไปด้วย” -  ศดานนท์ ดุรงคเวโรจน์ นักแสดงจากตอน สามเรา

“หนูว่าทุกซีนที่ตุ๊กตาขยับ มันไม่น่ากลัวเท่าซีนที่ตุ๊กตาอยู่เฉย ๆ เพราะว่าพอตุ๊กตามันอยู่นิ่ง ๆ แล้วเราเดาอารมณ์ไม่ได้ ไม่รู้ว่าตุ๊กตามันคิดอะไรอยู่ในหัว คือถ้ามันขยับ อย่างน้อยเราก็ยังรู้ว่ามันยังมีแอ็กชัน มันการันตี มันคอนเฟิร์มแล้วว่าทุกคนเห็นเหมือนเรา แต่พอมันอยู่นิ่ง ๆ แล้วมันเหมือนเราคิดไปเองค่ะ” - ณิชาภัทร ฉัตรชัยพลรัตน์ นักแสดงจากตอน สามเรา

เผชิญหน้าความสยองภายใต้ใบหน้าที่ไร้ลมหายใจของตุ๊กตาแรงกรรม พร้อมทวงคืนสัญญาจากคนตาย ไปกับ กัม มะ เว คะ (The De4d Echoes) เข้าฉาย 26 มีนาคมนี้ ในโรงภาพยนตร์ #กัมมะเวคะ #TheDe4dEchoes