![เทอม 3 : ระทึกขวัญ! เสียดสี!! และป่วงมันส์ฮา!!! ภาคต่อเชิงคอนเซ็ปต์ที่กลมกล่อมยิ่งกว่า และแปลกตาจากผีไทยที่เราคุ้นเคย | Film to Watch Short Review](img/content/12185_20240530215729_Film to Watch.jpg?v=08.00)
เทอม 3 : ระทึกขวัญ! เสียดสี!! และป่วงมันส์ฮา!!! ภาคต่อเชิงคอนเซ็ปต์ที่กลมกล่อมยิ่งกว่า และแปลกตาจากผีไทยที่เราคุ้นเคย | Film to Watch Short Review
สหมงคลฟิล์มพร้อมสานต่อเรื่องลี้ลับในรั้วมหา’ลัยอย่างต่อเนื่องกับ ‘เทอม 3’ ภาพยนตร์ภาคต่อเชิงคอนเซ็ปต์ที่ครั้งนี้มาในธีม ‘พิธีกรรม’ ผสมผสานเข้ากับ 3 เรื่องหลอนจาก 3 ภูมิภาค ประกอบด้วย ขบวนแห่ (การบนบาน-ภาคเหนือ), พี่เทค (การบายศรี-ภาคอีสาน) และ ศาลล่องหน (การขอขมา-ภาคกลาง)
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้ ‘เทอม 3’ ดูน่าสนใจในสายตาของเราเป็นพิเศษ คือการหยิบยกตำนานเรื่องหลอนที่ใครหลายคนน่าจะรีเลทได้ไม่ยาก มาบอกเล่าตีความตามสไตล์ของหลากผู้กำกับในรูปแบบภาพยนตร์ 1 เรื่อง แบ่งออกเป็น 3 ตอนที่ไม่เกี่ยวเนื่องด้านเนื้อหา แต่เกี่ยวข้องในแง่สถานที่อย่างรั้วมหา’ลัย
เริ่มต้นที่ ‘ขบวนแห่’ กับความระทึกขวัญที่เลือดสาด ดุดัน และดูจริงจังมากที่สุดในเรื่อง ต่อมาคือ ‘พี่เทค’ นี่คือตอนที่เรารู้สึกว่าแปลกและแตกต่างในแง่ดีไปจากหนังผีไทยที่เราคุ้นชิน มาพร้อมกับประเด็นการเสียดสีระบบการปกครองในรั้วมหา’ลัย ไล่ไปจนถึงสังคมขนาดใหญ่ได้อย่างสร้างสรรค์และทะเยอทะยาน ปิดท้ายด้วย ‘ศาลล่องหน’ ขั้นสุดของความป่วง-มันส์-ฮาประจำเรื่อง ผีหลอกก็ต้องหลอน คนหนีก็ต้องฮา วิ่งหนีกันไปมาจนคนดูนั่งขำกันแทบไม่ไหว
เมื่อพิจารณาดูแล้ว ‘เทอม 3’ ไม่ใช่แค่ภาคต่อเชิงคอนเซ็ปต์ของ ‘เทอมสอง สยองขวัญ’ แต่ยังหยิบพิมพ์เขียวจากของเก่ามาบอกเล่า กล่าวคือในเทอม 2 ตอนแรกจะค่อนข้างจริงจังและซีเรียสมากกว่าเพื่อน ตอนที่ 2 ค่อนข้างที่จะแหวกแนวพอสมควร ปิดท้ายด้วยตอนที่ 3 ที่เอาฮาเป็นหลักนั้นเอง ซึ่งมันก็ซ้อนทับกันแบบแป๊ะๆ แต่ดูแล้วรู้สึกว่า กลมกล่อมและลงตัวมากกว่าพอสมควรเลย
และถึงแม้ว่าเราจะบันเทิงเพลินใจกับ ‘เทอม 3’ มากแค่ไหนกับ แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้สึกว่ามันขาดหายไปก็คือความผูกพันระหว่างคนดูกับตัวละคร ด้วยความที่ต้องแบ่งเรื่องเล่าออกเป็น 3 ตอน จึงทำให้เนื้อหาภาพรวมของแต่ละตอนต้องกระชับ ได้ใจความ เปิดมาปูพื้นไม่เท่าไหร่ก็ต้องเร่งเครื่องซัดกันเลยเพื่อไม่ให้เสียเวลา มันจึงเต็มไปด้วยช่วงว่างให้เราคิดจินตนาการ พอเราไม่มีเวลาและไม่มีข้อมูลที่จะทำความรู้จักกับตัวละครได้มากพอ เราจึงไม่อินกับการตัดสินใจบางอย่าง บทที่จะต้องเอาใจช่วยมันก็เลยค่อนข้างเชียร์ไม่สุด มากกว่าที่จะแคร์พวกเขาไปโดยปริยาย